Doe een stapje naar voren…..

      Geen reacties op Doe een stapje naar voren…..

Doe een stapje naar voren…….

Een tijdje geleden heb ik in een blog beloofd om eerlijk over alles te schrijven. Niet alleen de leuke dingen maar ook  als het even niet zo goed gaat.

Er is een liedje met de tekst doe een stapje naar voren, en een stapje terug. En dat is zeker zoals het in ieders leven wel eens gaat. Bij mij zijn het op dit moment even een heleboel stapjes terug. Eerlijk gezegd is dit mij compleet overvallen. Ik zag het niet aankomen en had ook niet verwacht dat het er weer zou kunnen zijn.  Na mijn vorige dip ging het de afgelopen maanden steeds beter en de afgelopen weken zelfs heel goed. En dan is het er toch ineens weer. Het rotgevoel. en terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Waarom? Tja, daar kan ik geen simpel antwoord op geven. Soms worden er opmerkingen gemaakt vanuit mijn omgeving die mij enorm kunnen raken. De ene keer kan ik daar heel goed mee om gaan, het andere moment hakken ze er in. En dat is nu een beetje wat er gebeurd is. Het lastige is dat ik  het heel moeilijk vind om het te uiten. Mijn boosheid, woede, verdriet, wat het dan ook is. Dat is niet goed, dat realiseer ik mij echt wel. Het slaat dan naar binnen en een depressie ligt op de loer. Daar kan en wil ik niet aan toegeven. Gelukkig heb ik nog steeds hulp van maatschappelijk werk van Visio en samen gaan we nu kijken naar een passende therapie. En dat is goed. Op dit moment ben ik moe, heel erg moe. Mijn hoofd zit vol en mijn gevoel zit op slot. Het alleen wonen gaat mij prima af hoor, maar soms vliegt het mij aan. Geen misverstanden, ik heb het nog steeds erg naar mijn zin in mijn geweldige huis en in mijn fijne buurt. Maar soms is het echt wel zwaar om alles alleen te moeten doen. Overal zelf een oplossing voor bedenken, dingen regelen en onverwachte situaties oplossen. En eerlijk is eerlijk, als je niet ziet kost alles zo ongelooflijk veel energie. Ik moet overal net even wat meer moeite voor doen om iets te regelen als een ziende. Het ’s morgens wakker worden en denken, Goh, hoe fijn zou het zijn als er nu eens even iemand Bobbie voor mij kon uitlaten zodat ik even lekker kan blijven liggen. Maar tegelijkertijd is Bobbie ook mijn redding. Door Bobbie moet ik mijn bed ui en moet ik naar buiten, en dat is goed. Buiten zijn is sowieso heel erg fijn al ben ik de regen van dit moment wel even zat. En omdat ik alleen ben moet ik dingen blijven doen in huis en dat is ook een soort van redding. Proberen om ritme en regelmaat er in te houden. Misschien vragen jullie je af waarom ik nu ineens zoveel last heb van mijn beperking, die heb ik tenslotte al heel lang? Klopt, maar er waren altijd mensen om mij heen. Als iets niet lukte was er altijd iemand die het even van mij kon overnemen. Daar hoefde ik nooit over na te denken of me druk om te maken. Nu ik alleen ben is de confrontatie met mijn visuele uitdaging er de hele dag. Bij alles wat ik doe. Maar ook daar ga ik weer mijn weg in vinden. De batterij is nu even leeg, maar he, die ga ik ook weer opladen hoor.

Het is nu even zoals het is. Ik mag er even aan toegeven, maar er niet in blijven hangen. Ik ga er keihard aan werken om hier weer uit te komen en dat gaat zeker weten lukken. En het fijne is dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik ben in het rijke bezit van een paar hele goede vrienden en vriendinnen die er voor mij zijn en mijn opvangen. En dat is zo ongelooflijk belangrijk en waardevol.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *