Nooit gedacht.

      2 Reacties op Nooit gedacht.

En dan blijkt een dip of even niet lekker in je vel zitten opeens een burn -out te zijn. Dat is best wel even slikken. Het is iets waarvan ik nooit gedacht had het zelf nog eens mee te maken.

Maar het is er toch en een flinke ook, helaas. Het was zelfs even zo heftig dat ik de beslissing moest nemen om Bobbie even tijdelijk ergens anders onder te brengen. En dat was een zware beslissing. Inmiddels is hij Bijna twee weken weg  en natuurlijk mis ik hem ontzettend.  Maar ik moest even aan  mijzelf denken en vooral ook aan Bobbie. Ik kon hem even niet de zorg bieden die hij nodig heeft en zo verdiend. Al het regelen en zorgen, alles zoveel mogelijk zelf willen doen maar door rennen, vliegen, duiken, vallen en weer opstaan, niet slapen,  dat heeft mij de das omgedaan. Ik ben ver over mijn grens gegaan en de laatste weken op de toppen van mijn tenen blijven functioneren. En toen ging het kaarsje uit. Te moe om nog eenstap te verzetten, te denken of te regelen. Hartkloppingen, hyperventileren en paniek. Tja, toen had ik geen keuze meer. Toch maar de huisarts bellen en toegeven dat het echt niet meer gaat. En toen ik die drempel over was kreeg ik een soort van rust over mij. Oké, ik heb toegegeven, ik geef alles even uit handen en denk even alleen aan mezelf. Inmiddels zijn we een paar weken verder en Bobbie is gisteren weer thuisgekomen. .  Dat wil niet zeggen dat ik hersteld ben, verre van dat. Maar ik denk dat ik weer een beetje energie heb om hem zelf lekker uit te laten, en vooral ook weer om hulp kan vragen als het toch even niet wil. Ik ben weer een paar keer met hem naar buiten geweest en dat ging best goed. Bobbie pakt zijn werk weer op alsof we het gisteren nog deden. Maar het kost mij toch meer energie dan ik van te voren had gedacht. Het gevoel dat mijn lichaam mij in de steek heeft gelaten zonder dat ik het zelf in de gaten had maakt mij best een beetje angstig. Ons gewone uitlaatrondje van twintig minuten is een aanslag op mijn energie, maar ik ga er van uit dat dat langzaam weer de goede kant op zal gaan.

Ik ben erg blij dat Bobbie en ik weer samen zijn . Ik ben er aan toe om weer zelf met hem naar buiten te gaan, lekker de buitenlucht in en bewegen. Langzaam aan, stapje voor stapje mijn conditie weer opbouwen. Ik ben nog ontzettend snel moe en teveel prikkels kan ik niet verwerken. Medicijnen, gesprekken met een psycholoog, rust en goed op mijzelf passen moeten de rest gaan doen. Het zal nog wel een tijd duren voor ik weer helemaal de oude ben maar het komt goed. Ik heb nu geleerd waar mijn grenzen liggen en hoe het voelt als ik te ver ga. En daar ga ik op letten. Ik ben diep gegaan en wil dit niet nog een keer meemaken. Het is heel raar om te ervaren dat de controle en sturing van jezelf en je eigen lichaam niet meer functioneren. Alsof het overgenomen wordt door een buitenstaander. Maar stukje bij beetje krijg ik dat weer terug. En ik ben mij er van bewust dat het voorlopig nog regelmatig kan gebeuren dat ik 1 stap vooruit doe en vervolgens weer 2 terug.  Hoe ik daarop ga reageren? Geen idee, ik laat het maar gebeuren. Maar het zal vast wel weer goedkomen. Met heel veel geduld.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

2 thoughts on “Nooit gedacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *