Stapje voor stapje

      Geen reacties op Stapje voor stapje

Stapje voor stapje……

Op zondag 14 april was de laatste competitiedag van dit seizoen. Eigenlijk kwam die voor mij nog wat te vroeg en de week voorafgaand aan deze dag heb ik gewikt en gewogen, gesprekken gehad met maatschappelijk werk en de praktijkondersteuner van de huisarts. Wat is wijsheid, wel of niet gaan?

De competitiedagen worden altijd gehouden in Amsterdam en het zijn hele lange dagen. De eerste wedstrijden beginnen om Half elf en rond een uur of vijf zijn de uitslagen meestal wel voorgelezen. Dat betekend dat ik om acht uur in de morgen van huis vertrek en niet voor zeven uur ’s avonds thuis ben. Over de dag speel ik dan vier of vijf wedstrijden. Op de laatste competitiedag wordt er ook nog de nacompetitie gespeeld en daarna is dan pas de prijsuitreiking. Dus dan wordt het nog een paar uurtjes later. Dat is voor mij geen optie op dit moment. Als ik wil gaan zal ik wat zekerheden in moeten bouwen. Op het moment dat het niet meer gaat moet ik de mogelijkheid hebben om naar huis te gaan. Omdat we normaal gesproken met meerdere clubgenoten en begeleiders reizen is die mogelijkheid er niet. Gelukkig heeft een van mijn zoons aangeboden te willen rijden. Samen met zijn vriendin maakt hij er dan een dagje Amsterdam van en op het moment dat ik naar huis wil is die mogelijkheid er. Dat is al een zorg minder. Tussen de wedstrijden door moet ik vaak lang wachten. We zitten dan in een kantine waar het heel erg druk en rumoerig is. Op zo’n dag zijn er ongeveer 40 spelers, een stuk of 8 scheidsrechters, de wedstrijdleiding en dan nog begeleiders of supporters. Als ik het vol wil houden zal ik tussen de wedstrijden door mijn rust moeten pakken. Even naar buiten, uit het lawaai en even mijn hoofd leegmaken. Oortjes in  en naar muziek luisteren, mij even afzonderen van de rest. Als ik dat allemaal kan realiseren zou dat mooi zijn en wil ik heel graag gaan. Het zal een zware, vermoeiende en lange dag zijn maar ik weet ook dat als ik niet ga ik die zondag thuis zal zitten balen en waarschijnlijk in de spreekwoordelijke put zal zakken. Eigenlijk wist ik al heel snel dat ik zou gaan. Met het risico dat ik daarna misschien een aantal slechte dagen zou kunnen hebben. Maar dan weet ik waar het van komt en moet ik daar maar aan toegeven al weet ik dat het op dit moment niet echt bevordelijk is voor mijn herstel.

Gelukkig heb ik alles kunnen regelen en op zondagmorgen stond ik goed op. Dus definitief de knoop doorgehakt en samen met zoon en vriendin vertrokken richting Amsterdam. Bij binnenkomst op onze speellocatie overviel mij even een soort van paniek. Er waren al veel mensen aanwezig en het geroezemoes overviel mij. Moet ik hier de hele dag inzitten?. We zijn eerst even gaan inspelen en daarna even met z’n allen koffie gedronken. Het paniekgevoel was weg en zoon en vriendin vertrokken naar het centrum van Amsterdam. Ik heb al mijn wedstrijden kunnen spelen en het ging zelfs boven verwachting goed. Ik heb heerlijk gespeeld en zelfs nog een aantal wedstrijden gewonnen. Tussendoor even lekker een wandeling gemaakt in de buitenlucht. Even tot rust komen. Het is altijd erg gezellig en het is leuk om met iedereen even bij te kletsen. Maar dat heb ik deze dag heel minimaal gehouden. Oortjes in en muziek luisteren, even afzonderen van de rest. Dat bracht mij wel de nodige rust.

Toen ik alle wedstrijden had gespeeld wilde ik graag naar huis. De tijd die wij hadden afgesproken kwam prima uit en om kwart over vier zijn we richting huis vertrokken. Natuurlijk nog even langs de mac Donalds. Door de drive wel te verstaan want om daar binnen weer in de drukte te belanden was iets teveel van het goede. Dan nog even langs mijn andere zoon om Bobbie op te halen en door naar huis. Om half zeven was ik weer lekker thuis. Lekker douchen en daarna ben ik op de bank geploft, helemaal leeg en doodmoe. Maar wel een heel voldaan gevoel.

Ik ben blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd en dat het goed is gegaan. Maar wat vind ik het moeilijk om op deze manier afwegingen te moeten maken. Luisteren naar mijn lichaam, mijn grenzen aangeven. Soms afspraken niet door laten gaan of ze op een andere manier invullen. Dat blijft lastig. Ik wil zo graag alles doen wat ik leuk vind en lekker zelfstandig mijn eigen weg gaan. Maar tegelijkertijd weet ik dat het mijn valkuil is. Als ik me ook maar enigszins goed voel wil ik weer van alles ondernemen. En dan ga ik weer te snel. Ik moet er erg aan wennen om niet te veel te plannen. Gewoon per dag bekijken hoe het gaat en wat ik wel of niet kan ondernemen. Het blijft voorlopig nog wel even een leerproces. Op maandag voelde ik mij eigenlijk best goed. Geen terugslag. Maar op dinsdag werd ik slecht wakker. En terwijl ik dit zit te schrijven op woensdag voel ik mij hetzelfde, voelt mijn hoofd niet goed aan en ben ik doodmoe. Dit kan een bijwerking zijn van die medicijnen die opgehoogd zijn en de nieuwe slaapmedicatie. Ik wacht het maar af, geef toe aan mijn gevoel en doe niet veel vandaag. Behalve dan de showdown vanavond, want ja, dat is toch echt mijn passie, mijn uitlaatklep..

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *