Spreekbeurt

      Geen reacties op Spreekbeurt

Spreekbeurt.

Een aantal weken terug werd ik benaderd door een moeder van een meisje uit groep zes van de basisschool. Zij moest een spreekbeurt houden en als onderwerp had ze gekozen voor hulphonden. Haar moeder had wel eens iets van mij gelezen over Bobbie en mij en ze vroeg of ik het leuk zou vinden om bij die spreekbeurt aanwezig te zijn. En natuurlijk vond ik dat leuk. Ik ben in het verleden al verschillende keren op basisscholen geweest. De eerste keer met mijn eerste hond Britt op de basisschool van mijn kinderen. Een aantal jaren terug met Amy op een andere basisschool in een themaweek over dieren. En nu dus met Bobbie. Een leuke bijkomstigheid is dat het dit keer op mijn eigen oude school is.

De avond voor de spreekbeurt kwamen moeder en dochter even bij mij langs om kennis te maken en om even af te stemmen wat precies de bedoeling zou zijn.Ik heb voorgesteld om pas aan het eind van haar spreekbeurt in de klas te komen. Ik was een beetje bang dat alle aandacht naar Bobbie zou gaan en dat de kinderen niet meer zouden luisteren naar haar spreekbeurt waar ze zo hard aan had gewerkt. En zo hebben we het gedaan.

De volgende dag ging ik op weg naar school. Voor Bobbie en mij ook weer een goede oefening. Een route die we nog niet eerder gelopen hebben maar omdat ik de wijk goed ken wist ik wel waar ik zijn moest. Waar Bobbie in het verleden nog wel eens onzeker werd als  ik iets onverwachts ging doen liep hij nu als een trein en volgde zonder aarzelen mijn commando’s op. Wat geeft dat een heerlijk gevoel. Bij school stond moeder mij op te wachten en samen met haar ging ik naar binnen. Eerst de poort door, zoek ingang voor Bobbie, wat hij weer keurig deed. Daarna het schoolplein over en weer zoek ingang voor Bobbie. Moeder vond het fantastisch om te zien en ik was reuze trots op Bobbie. Eenmaal binnen was het even lastig. Er was die ochtend brood gebakken, het rook heerlijk naar vers brood en hier en daar stond nog brood op tafels. Tja, daar moet je als hond dan toch wel even snuffelen. Maar uiteindelijk kwamen we bij de trap en hielp Bobbie mij keurig naar boven. Aan het eind van de spreekbeurt ging de deur open en mochten we naar binnen. Ze had haar spreekbeurt afgerond en vertelde aan de klas wie ik was. Daarna heb ik wat verteld over Bobbie. Het traject van pup tot geleidehond en wat hij allemaal voor mij doet. De klas was vol interesse. Hierna mochten de kinderen vragen stellen. Eerst heel voorzichtig maar er kwamen steeds meer vragen. Over Bobbie, over zijn werk, maar ook over mij. Hoe ik kook, hoe ik mijn kleding koop en hoe ik het allemaal deed toen ik Bobbie nog niet had. De juf moest uiteindelijk aangeven dat er nog vier vragen gesteld mochten worden en dat we daarna gingen stoppen want volgens mij had ik nog wel een half uur door kunnen gaan. Aan het eind heb ik ze nog verteld dat Bobbie niet geaaid en afgeleid mag worden als hij aan het werk is. Uiteindelijk heb ik Bobbie even zijn tuig afgedaan en mocht hij even een rondje door de klas maken, even lekker geaaid en geknuffeld worden. En natuurlijk even rondsnuffelen. Daarna heb ik Bobbie weer in het tuig gedaan en kreeg ik van dochter nog een doos lekkere chocola. Moeder liep nog even mee naar de poort en van daaruit zijn Bobbie en ik weer samen naar huis gelopen.

Het is altijd zo leuk om dit soort dingen te doen. Kinderen zijn zo heerlijk onbevangen. En voor Bobbie en mij was het ook weer even  een goede en leuke oefening. Later die dag kreeg ik nog een berichtje van moeder,moederdochter had een 9 voor haar spreekbeurt!

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *