Een jaar later

      Geen reacties op Een jaar later

Een jaar later,

Vorig jaar kreeg ik op 1 September de sleutel van mijn nieuwe huis. Een jaar geleden alweer dat Bobbie en ik samen begonnen aan een nieuwe periode in ons leven. Een jaar……waar is die tijd gebleven?

Dit is weer zo’n leuk moment om eens terug te kijken, te mijmeren en te bedenken waar ik nu sta.

Het is onvoorstelbaar hoe snel de tijd is gegaan. Vol goede moed begonnen Bobbie en ik aan onze nieuwe start. Een geweldig huis in een hele leuke, gezellige straat. Meteen vanaf het begin heb ik hulp gehad van Visio om samen met Bobbie nieuwe routes te leren in mijn nieuwe omgeving. En dat ging met vallen en opstaan. In het begin gingen we als een trein, zoals alles op dat moment. Het leek alsof ik de hele wereld aankon. In Oktober kwam even de man met de hamer om de hoek kijken. Even liep het allemaal niet meer. Bobbie en ik waren het teamwork even kwijt, ik was moe en wist even niet hoe verder. Met hulp van de hondenschool kwamen wij uiteindelijk weer op het goede spoor. Ik zat gewoon niet lekker in mijn vel en dat voelde Bobbie feilloos aan. En dat gaat ten koste van de samenwerking. De feestdagen kwamen eraan en daar zag ik als een berg tegenop. Achteraf gezien viel het allemaal wel mee, maar ja, ik moest er wel even doorheen. In Januari dacht ik er weer helemaal te zijn. Mijn gesprekken met maatschappelijk werk had ik wel nodig want ik was nog wel steeds op zoek naar een nuttige dagindeling. Mijn eigen leven opbouwen. Maar hoe doe je dat? Dat klinkt zo makkelijk, maar toen de vraag aan mij werd gesteld “wat wil jij nou echt”?, moest ik het antwoord schuldig blijven. Vele gesprekken hebben we hierover gehad. En ondertussen ploeterde ik voort, zonder dat ik het zelf in de gaten had dat ik enorm in mijn reserves leefde. Ergens in Maart ging het mis. Ik voelde al een tijdje dat ik niet lekker ging. Heel erg moe en heel veel emoties. Toen kwam echt de man met de hamer en stortte ik in een diep zwart gat. Een burn-out met depressieve klachten. Zelf zodanig dat ik Bobbie een tijdje ergens anders heb moeten onderbrengen. Ik kon niet meer, was helemaal op. Langzaam, heel langzaam, en natuurlijk veel te langzaam naar mijn zin krabbelde ik weer op. Hulpverlenersland liet helaas erg lang op zich wachten en sinds half juli kon ik eindelijk terecht bij een psycholoog. Inmiddels gaat het een stuk beter, maar ik ben er nog niet. Er zullen nog wel flink wat gesprekken nodig zijn maar dat is goed. De gesprekken zijn wel confronterend en soms denk ik dat ik door die gesprekken alleen maar slechter wordt. Maar er moet eerst veel troep opgeruimd worden voor het beter kan gaan.  Gelukkig is het inmiddels wel zo dat ik een heel klein beetje  weet wat ik graag wil en wat mij, voor een deel,  gelukkig zou maken. En dan gaan dingen soms in een sneltreinvaart. Op 28 Augustus ben ik begonnen als telefoniste ofwel luisterend oor bij de landelijke Luisterlijn en heb ik mijn eerste dienst gedraaid. Ontzettend mooi werk waarin ik echt iets voor iemand kan betekenen. Zoals ik vrijdag iemand hoorde vertellen op de zomerborrel van de luisterlij waarbij ik mijn collega’s leerde kennen. “Ik vind de gesprekken geweldig want het gaat nu eens niet over mij of over mijn handicap. Het is anoniem, je ziet elkaar niet en bent dus gewoon gelijkwaardig” Mooier kan ik het niet omschrijven. Ik ga twee diensten in de week draaien in flexibele diensten die ik zelf kan invullen. En dan waren er eerder dit jaar al gesprekken geweest bij Visio voor een plek als ervaringsdeskundige. Het heeft even op zich laten wachten maar  nu is ook dat eindelijk zover. Vanaf 1 September ben ik in dienst bij Visio in Nijmegen. Ik ga cliënten begeleiden die aan het begin van hun revalidatieproces staan. De nuttige, zinvolle bestedingen van mijn dagen waarnaar ik op zoek was heb ik gevonden. En dan blijft er nog genoeg vrije tijd over om leuke dingen te doen. Lekker lezen bijvoorbeeld. Ik heb de laatste weken weer ontdekt dat ik daarmee echt mijn hoofd kan leegmaken. En verder zeil ik graag en ben nog steeds fanatiek bezig met showdown.

Mijn energiebalans en mijn grenzen, tja, dat zijn nog dingen waarin ik veel moet leren. Ik begin langzamerhand te herkennen wanneer ik een grens bereikt heb, vaak nog net iets te laat, maar ik herken de signalen. Nu nog leren op tijd op de rem te trappen. Dat is nog steeds erg lastig. Het erkennen dat alles wat ik doe gewoon bakken met energie kost. Het regelen van allerlei dingen voor ik iets ga doen, taxi’s die niet meewerken,, niet zomaar iets spontaan kunnen ondernemen, dat zijn dingen die ik lastig blijf vinden. Soms heb ik nog wel eens de neiging om te denken, laat ook maar zitten, en ben ik al moe bij de gedachten aan wat ik allemaal moet regelen. De afgelopen weken waren er weer veel van die momenten en een heleboel taxistress. Ik voel nu dat ik daar weer de tol voor moet betalen en daar baal ik dan weer enorm van.  Maar ik blijf knokken al valt het soms nog  wel erg  zwaar.

Ik ben er nog niet, maar het begint langzamerhand ergens op te lijken. Samen met Bobbie red ik mij prima in mijn eigen huis en in onze omgeving. Al is het nog met vallen en opstaan. Ik ben helaas wel erg ongeduldig van aard, dus het gaat mij nog steeds niet snel genoeg. Dan moet ik er soms nog even aan herinnert worden dat ik al veel stappen heb gezet en echt wel op de goede weg ben. Kortom, een jaar met veel ups en downs, veel moeilijke momenten maar ook momenten waar ik met trots op kan terugkijken.  Hopelijk kan ik over een jaar bij een volgende terugblik zeggen dat ik er ben, dan ik gelukkig ben met mijn leven en dat ik mijn balans heb gevonden.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *