Corona

      Geen reacties op Corona

Corona

Ja, ook ik kom er niet onderuit om er iets over te schrijven. Maar moeilijk vind ik het wel. Ik wil namelijk geen klaagzang op papier zetten. Maar ja, wat dan wel als er niet veel positiefs te melden is?

Inmiddels ben ik al bijna drie weken thuis. Ik kom alleen de deur nog uit om Bobbie uit te laten. In de winkels kom ik niet omdat ik mij daar niet prettig bij voel. Probeer maar eens 1,5 meter afstand te houden als je niet ziet, en met een karretje de winkel in lijkt mij niet verstandig. Ik denk dat er dan geen stelling meer overeind staat. Gelukkig heb ik nog boodschappen kunnen bestellen en de plaatselijke drogist bezorgd ook aan huis. En natuurlijk zijn er altijd mensen waar ik iets aan kan vragen.Dus praktisch gezien red ik mij prima. Genoeg te doen in  en om het huis.

Maar mentaal is het wel een ander verhaal als je alleen bent en niet kunt zien. Normaal gesproken is het wereldje figuurlijk gezien al erg klein maar dat is nu nog eens extra zo.

Als ik zelf met Bobbie buiten loop kan ik niet even spontaan zwaaien naar de buren die ook binnen zitten. Ik kan wel uit het raam kijken maar zie niemand voorbij komen. Gelukkig is het inmiddels wel mooi weer en kan ik de tuin in. Dan hoor ik tenminste nog een beetje leven om mij heen.

Ook het fysieke aanraken mis ik. Dit is voor mij toch een manier om informatie in te winnen maar ook even een vervanger voor het niet kunnen zien. Even een knuffel of een zoen bij het komen of weggaan. of gewoon even een aanraking in het voorbij gaan.

Behalve dat het fijn is ontdek ik ook op die manier een klein beetje hoe iemand er uit ziet, welke kleren en dan vooral de stof ze aan hebben. Maar ook hoe groot of klein iemand is. Niet dat ik de behoefte heb om wildvreemden aan te raken want dat gaat me iets te ver. Soms vragen mensen wel eens of ik wil voelen hoe ze eruit zien. nou nee, dank je wel. 

Op dit moment is Bobbie even bij mijn oudste zoon en schoondochter omdat ik mij niet lekker voel. Hoofdpijn, hoesten en snotteren. Dan valt dus mijn doel helemaal weg en daar word ik niet blij van. Ik hoop dat het snel weer beter gaat en hij weer thuis kan komen.

En nu is het toch een soort klaagzang geworden terwijl ik dat helemaal niet wilde. Maar soms is het ook gewoon even zo.

Ik ga ondanks het hoesten en proesten vandaag toch in mijn tuin genieten van het prachtige weer en de zon.

Ik wens jullie allemaal heel veel gezondheid en kracht toe om deze bizarre tijd door te komen. Wees lief voor elkaar, stay save en stay strong.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *